Een gedicht, geschreven voor Christiaan van Manen (1964 – 2022), jeugdvriend en begenadigd schilder-tekenaar.
poëzie
46 posts
Ja, hier een beetje samenvatten waar dit gedicht over gaat is net zoiets als het vervolg van een cliffhanger alvast laten zien, dus laat je maar meevoeren
Een verder niks met Mozart te maken hebbende dichterlijke uiteenzetting met fictieve omstandigheden van formaat
Nou ja zeg alweer een het moet niet gekker worden gedicht, ditmaal over iets met vallen en stijgen in de lente, maar eerlijk gezegd helpt dat ook niet om het te begrijpen je zal het toch echt ff moeten lezen
Soms is het een gedicht waarvan je niet weet waarom, alleen dat het er is, ergens op een bepaalde laag, waar het niet ongezien wil blijven
Iets filosofisch in de vorm van iets poëtisch met een prozaïsche aanloop, over een grenservaring in het jaarverloop
Meer ironie dan poëzie misschien, maar ik had deze schets al een tijdje liggen, dus dat ruimt mooi op.
Een long read met filosofische bespiegelingen, poëzie en muziek i.v.m. de zelfdoding van een jonge vrouw in mijn directe omgeving, en het omgaan daarmee.
“…or how the moon dims the wind” (nee jôh, echt niet). Excuus, een Engelstalig gedicht dit keer, beetje ingewikkeld ook, maar ik moest hier even heen om te kijken wat er aan de hand was of zo.