Satirisch gedicht over ezels en mensen, geschreven afgelopen februari (2026) en al een aantal keer uitgevoerd bij open poëziepodia / open mics (hij is ook leuker om uitgevoerd te horen dan om te lezen)
Gedicht, onder andere over de kunstmatige scheiding tussen gast en gastheer, of nee, over het welkom heten van wie dan ook, of nee over de bevrijding uit de machteloosheid, hoewel ik dat allemaal niet waar kan maken
Gewoon effe een korte mijmering over iemand zijn en je plek innemen ja
“Und bin ich in den Sinneshöhen”: compositie op de tekst van de 13 weekspreuk uit de antroposofische zielekalender, voor bas (solo of koorstemmen) en orkest-strijkers
“Der Welten Schönheitsglanz”: compositie op de tekst van weekspreuk 12 uit de antroposofische zielekalender, voor 4-stemmig gemengd koor (SATB) A capella
“Es ist in dieser Sonnenstunde”: compositie op de tekst van de 11 weekspreuk uit de antroposofische zielekalender, voor 3-stemmig koor (Ms,A,T), hobo, klarinet, fagot en trombone
“Zu sommerlichen Höhen erhebt der Sonne leuchtend Wesen sich”: Compositie op de tekst van weekspreuk 10, voor sopraan (koorstemmen of solo), fluit, hobo, klarinet, harp, celli en contrabassen.
Compositie op de tekst van weekspreuk 9, voor althobo, fagot, contrafagot, hoorn en alt/mezzo-sopraan (koorstemmen of solo)
“Es wächst der Sinne Macht”: compositie op weekspreuk 8 uit de antroposofische zielekalender, voor orkeststrijkers en 4-stemmig koor