Ik was aan het strand
en voelde van september
niet alleen de naam
maar dadenstroom uit stand van zon tot aarde,
die samen laatste zomerweken tot een gloed
van goudomrande aandacht weven,
in een dans die klaarte
aan het trage doven van de dagen geeft.
Ik stond op opgehoogde duingrond,
en keek van afstand naar de kalme zee,
waarin ik net nog als een lompe dolfijn
met teveel ledematen had gezwommen.
Aan wind gedroogd nu, tintelend nog
van zilt op huid en binnenfriste,
dampte ik naar hemelwijdten open,
tegelijk met ankervoeten tastend
in het opgewarmde zand,
en een hart dat meer zag dan mijn ogen.
Voor even sliep ik wakend
in de wereldomloop in,
zag zo de zee, het eeuwige geheugen,
waar wemelingen licht en wind
de golven vreugdevol beademden
tot brede watervogelwezens
die met witte vleugelranden
ruisend richting branding zweefden,
herinneringen wekkend
uit blauwe diepten van zoutwatergrond,
waar niets verloren gaat
van wat ooit is geweest.
De horizon was niet meer einder,
maar het beginnend balanceren
van een hart dat wandelt
tussen zwaartekracht
en kracht van licht.
