Langs het bospad staat een bankje
in een zee van afgevallen boomblad,
Een prullenbak van hout houdt haar gezelschap,
bewegingloze boei verankerd in de bodem.
De leuning voor de rug en ook het zitvlak
staan beide beetje schuin als wil het bankje net
iets zeggen tegen het omringend bomenvolk
dat met de stammen naar haar toe neigt,
hoewel zij hier eerder stonden dan zij.
Maar wat het bankje zegt blijft ongehoord,
of dampt de lucht in in een taal
die niemand buiten de bomen kan verstaan.
Een zwijgend spreken, dat zich uit ochtendlicht verheft;
Licht dat wit en zilverig door dunne wolkensluiers schijnt;
Licht dat door het geelgroen gloeiend lover sijpelt,
zodat de rondom glooiende grond
naar alle kanten open bloost.
Er is geen hond te zien,
geen mens ook die er eentje uitlaat,
Het is een uiterst stil moment,
tot aan de hoogste takken toe gevuld
met de afwezigheid van eenzaamheid,
met wereldwil die op verlossing wacht.
