partner

Een evolutie in clichés

Op een dag in de prehistorie ging de zon op.
De man kreeg daar zin van in zijn knoken en zei: “Ik ga jagen, vrouwtje”.
De vrouw antwoordde: “Goed zo, mannetje, dan ga ik nog wat leuke dingen sprokkelen voor in de grot.”
De man wou al met zijn knots naar buiten lopen, maar op de drempel lag een knoop.
“Ik ga eerst even die knoop doorhakken vrouwtje”, zei hij. En begon te rammen met zijn knots, boven op die knoop.
Nou, dat schoot lekker op, dat kan ik je wel vertellen.
Tegen de avond zag zijn knuppel er uit als een afgeragde mammoetbout, maar de knoop was nog helemaal intact, alleen wat platter.
“Waar is het eten, jagermannetje van me?”, vroeg de vrouw.
“Vandaag eten we niet, sprokkelvrouwtje, want ik heb de platte knoop uitgevonden”, zei de man.
O, en wat hebben we daaraan?” vroeg de vrouw.
“Nou”, zei de man, “dat weet ik nog niet, maar de aarde is ook plat, dus het zal wel ergens mee te maken hebben.
De vrouw zuchtte en ging slapen. Hongerig.

De volgende dag had de man er weer lekker zin in. “Ik ga jagen, vrouwtje.”
“Ja ja”, mopperde de vrouw.
De man liep met zijn knots naar buiten, maar daar zag hij op de drempel weer die knoop liggen.
“Vrouwtje, ik ga toch eerst even die knoop doorhakken, ja.”
Waarop de vrouw zei: “Moet dat nou? Ik heb honger. Kan je dat niet na het jagen doen?”
“Maar,” zei de man. “ik móet echt hakken, het voelt gewoon als een soort van eeh evolutie, of hoe heet dat ook weer wat jij met die ovulatie van je hebt elke week?”
“Hallo zeg”, zei vrouw, “laat je de potentiële kinderen d’r even buiten ja: en dat is helemaal niet elke week, maar eens per maand, maar dat kan je ook niet weten, want we hebben de kalender nog niet.”
De man keek haar verbijsterd aan: “Hou je eigenlijk nog wel van me?”
“Ja hoor”, zei de vrouw korzelig, “zolang je maar voor het eten zorgt, knuppelkauwertje van me.”
“Ja maar ik voel zo’n onstopbare graagte. Als ik die knoop zie móet ik hem doorhakken.”
“Zou je dan niet eerst eens bv. het mes uitvinden, of de bijl“, zei de vrouw, “dan komen we tenminste wat verder. Je hebt al ik weet niet hoelang met die knuppel op knopen lopen rammen, en ik heb al heel lang geen goed stuk vlees meer gezien. Zo komen we niet verder. Straks sterven we nog uit. Of moet ìk soms gaan jagen?”
“Ho ho”, zei de man: “we gaan geen gekke dingen doen hè! Jij bent veels te eeh-niet-mans-genoeg om te jagen. Jij krijgt niet eens een knuppel omhoog.”
“Tsja”, zei de vrouw, we weten inderdaad wel wie er hier altìjd z’n knuppel overeind krijgt. Maar waar leidt dat toe? Dat is meer de vraag.”
“Niet zeuren; sprokkelen!” zei man tegen de vrouw. En hij draaide haar de rug toe en begon weer blijmoedig met zijn knuppel op de knoop te rammen.

Bij het vallen van de nacht had hij zijn tweede knots naar tevredenheid aan flarden geslagen op de inmiddels nog plattere knoop. “De aarde is ook plat”, had hij steeds herhaald, terwijl zijn arm met de knuppel onvermoeibaar neer had gebeukt op de harde grond.
De vrouw kwam naar buiten met haar knapzak.
“Wat ga jij nou doen?” vroeg de man.
“Ik heb wel een knoop doorgehakt”, antwoordde ze. “Ik verhuis naar de buren. Lekker pannekoeken eten. Hebben ze vandaag uitgevonden: pannekoeken. Zijn nog platter dan die knoop van jou. En nou je het toch vraagt: de buren weten inmiddels ook dat de aarde niet plat is, maar rond. Dus blijf jij maar lekker knopen doorhakken met je knuppel tot je een ons weegt.”
“Een ons? Een ons?” Wat is een ons?” vroeg de man, als door een wesposaurus gestoken.
“Een ons is een gewichtsaanduiding, kluns. Weten de buren al maanden. Een ons is hoe zwaar iets weegt, ja. Ons. Hebben wij nooit gekend. Ons. Doei.”

Gepubliceerd in schrijven | Getagged , , , , , | 2 Reacties
suggest

Spoonerisme 1

De leden doen hun zegje.

De zeden doen hun legje.

research
Gepubliceerd in schrijven, taal | Getagged , | Laat een reactie achter
faq

Aforisme 5

De onmacht der gewoonte.

Gepubliceerd in schrijven | Getagged , , , | Laat een reactie achter

Aforisme 4

Het probleem dat je als goede vrienden hebt, is dat de één doorgaans niet bij de begrafenis van de ander aanwezig zal zijn.

e-mail
Gepubliceerd in schrijven | Getagged , , | Laat een reactie achter
partner

Handschrift

Van met de hand schrijven, met pen op papier, word je oud.
En dat is belangrijk. Want wie oud wordt, heeft geleefd.
Zoals een kaars die, langzaam opbrandend, zichzelf weggeeft in het licht dat hij verspreidt in zijn omgeving. Of haar omgeving.

Het is tijd dat ik ook eindelijk oud word.
Bijna 54, en ik heb nog nauwelijks grijze haren. Dat is geen goed teken.
Leeftijdgenoten verdenken mij van haarververij, maar dat is onterecht.
Haarkloverij is heel wat anders.

Maar sinds ik weer met vulpen op papier schrijf, een paar maanden nu, beginnen er haren grijs te worden op mijn hoofd. Beetje zilverig grijs dat zich nog wel wat verstopt: je ziet het als er zonlicht op valt, in een bepaalde hoek.

Het betekent dat ik begin te leven, en dat zou tijd worden, want wie 54 wordt kan makkelijk al doodgaan.

Als ik nu dood zou gaan, zou ik als een ongebruikte kaars zijn:
Nooit aangestoken. Geen licht gegeven.

Niet overdrijven natuurlijk:
Af en toe gebruikte kaars. Soms aangestoken. Wel eens licht gegeven.

Schrijven is het enige waarvan ik oud word. Ik word niet oud van weinig slapen, de liefde bedrijven, roken, een koor dirigeren, boodschappen doen, piano spelen, noem maar op. Alleen van schrijven.

Het is tijd om oud te worden.
Voordat het te laat is.

Wie wil er nou jong sterven?

 


 

Gepubliceerd in schrijven, Uncategorized | Getagged , , , , , | Laat een reactie achter
suggest

Matthäus-Passionen:

  • the Passion-Matthäus,
  • de kinder-Matthäus,
  • de klederdracht-Matthäus,
  • de lhbt-Matthäus,
  • de mindfulness-Matthäus,
  • de asielzoekers-Matthäus,
  • de Johannes-Matthäus,
  • de Lukas-Matthäus,
  • de Johannes-Lukas-Markus-Matthäus,
  • de Arvo-Pärt’s-Kanon-Pokajanen-in-plaats-van-de-Matthäus-Matthäus (1),
  • de Efteling-Matthäus,
  • de Elfstedentocht-Matthäus,
  • de strijd-tegen-obesitas-Matthäus,
  • de Feyenoord-Matthäus,
  • de elke-aria-hep-z’n-voordeel-Matthäus,
  • de 3-4-3-formatie-Matthäus,
  • de Schwalbekoning Lothar Matthäus (2),
  • de Armin-van-Buuren-Matthäus,
  • de Kerst-Matthäus,
  • de O-Haupt-voll-Wut-und-Blondinen-Matthäus,
  • de verloot-je-bonus-voor-bankiers-Matthäus,
  • de bodypump-Matthäus,
  • de City-Pier-City-Matthäus,
  • de Wie-is-de-mol-Matthäus,
  • de Judas-was-ook-maar-een-mens-Matthäus,
  • de buurtpreventie-Matthäus,
  • de zwarte-pieten-Matthäus,
  • de stiekem-in-de-sauna-filmen-Matthäus,
  • de RTL-Late-Night-Matthäus,
  • de wereld-draait-door-Matthäus.

 

 


Voetnoten:

1) Een vriend en collega-dirigent (of ex-collega eigenlijk, want ik dirigeer niet meer) vertrouwde me een paar jaar geleden dit voornemen toe, om met jaarlijks terugkerende uitvoeringen van “Kanon Pokajanen” van Arvo Pärt een nieuwe muziektraditie voor de lijdenstijd neer te zetten. Inmiddels is hij daar een eind mee op weg. Nu lijkt het misschien alsof ik hem hier daarin bekritiseer of op de hak neem, maar dat is niet zo. Niet alleen heb ik met genoegen zelf meegezongen bij de 1e keer dat hij ‘de Kanon’ binnen dat voornemen uitvoerde, maar ook vind ik het een prima idee. Maar dat betekent niet dat ik er geen grapje over zou mogen maken: het was gewoon te leuk om te laten liggen..

2) Lothar Matthäus was een succesvolle Duitse voetballer, pakweg tussen 1979 en 2000. Tijdens het WK van 1986 wist hij de Deense speler Frank Arnesen een rode kaart te bezorgen, door te doen alsof deze een overtreding tegen hem beging (bron: Wikipedia).

research
Gepubliceerd in Muziek, observatie, opinie, schrijven | Getagged , , | Laat een reactie achter
faq

Als

Als er nog ergens een Christus ziek is, wil ik wel invallen!
(Dit gaat over de Matthäus Passion hoor, maar toch zou iedereen deze bereidheid eigenlijk altijd moeten hebben).

Gepubliceerd in Muziek, schrijven, Uncategorized | Getagged , , | 4 Reacties

De kaarsachtigen

Sommige kaarsen zijn vrouwelijk, ondanks de erecte, dildo-achtige vorm die de kaars archetypisch heeft (1).

Historisch gezien is de dildo misschien eerder kaarsvormig te noemen dan dat de kaars dildo-achtig gevormd is, maar ik heb daar geen onderzoek naar gedaan. Te weinig belangstelling. Hoewel ik wel benieuwd ben naar het moment in de geschiedenis waarop, èn de omstandigheden waarin iemand naar een kaars keek en dacht: daar kan ik ook wel een ander soort warmte mee opwekken. Of desnoods: die kan ik ook wel op een andere manier doven.
Maar dat er dus ooit bij iemand, in de tijdspanne van het zich biddend of anderszins contemplatief in de onmiddellijke nabijheid van een kaars bevinden, een overgang plaatsvond van het ervaren van de kaars als een rustgevend naar een genotsobject.
Mij lijkt dat waarschijnlijker dan dat iemand ooit ergens met een dildo bezig was en dacht: “Als ik daar nou eens een lont in doe en hem neerzet, dan kan ik er ook mooi de ruimte mee verlichten.” Maar historisch onderbouwen kan ik dit niet.

Wel wil ik meteen het woord “Dildo-achtig” in het Duits horen:

Hmm, klinkt een beetje alsof ‘ie nog in gebruik is.

Even kijken hoe dat bij de Nederlandse uitspraak is:

Ok, ze gaat er bijna van zingen (luister ook het eerste geluidsfragment bovenaan).

Dan ook maar even in het Engels:

Ja meiske, je vindt ‘m leuk, dat is duidelijk.

En in het Frans?

Deze heeft binnenpret -daarom herhaalt ze het nog even met een knipoog- over de samenhang tussen het woord “dildo” en wat klinkt als het Engelse “come”. Verder weet zij net zo goed als ik dat “Dildo comme” geen goed Frans is.

Overigens wel opvallend, zeker bij dit soort zinnen, dat Google Translate de vrouwenstem als basisinstelling heeft. (2)

 


Voetnoten:

1) Alle geluidsfragmenten in deze blogpost zijn opnamen van de stem-voorleesfunctie van Google Translate.

2) No women were harmed during the making of these voice renditions.

e-mail
Gepubliceerd in schrijven, taal, Uncategorized | Getagged , , | Laat een reactie achter
partner

Toedeloe Gutenacht

In het tijdschrift “Motief” (nr. 219/februari 2018), kwam ik een verslag van een congres tegen, dat werd ingeleid met de nogal klakkeloos geciteerde beginregels van het openingsgedicht “Gutenacht” uit “Die Winterreise” van Wilhelm Müller (1):

“Fremd bin ich eingezogen,
Fremd zieh’ ich wieder hin”.

Namens het woord “Blumenstrauß” de volgende reactie:


Ik ben het woordje “Blumenstrauß”,
en rijm al jaren broederlijk op “aus”,
in Müller’s “die Winterreise” weet u wel:
dat werk vol kwelling en sneeuw als metgezel.

Hoe groot was mijn verwondering,
dat men mijn broederrijmwoord “aus” door “hin” verving,
mij daarmee zettend buitenspel, zo van:
“Ga jij dan nu maar even Wegman”. (2)

Ik ben daar op die plek toch echt
door Wilhelm Müller zelve neergezet,
vervulde mijn functie lang niet slecht,
was geheel organisch ingebed.

“Fremd zieh’ ich wieder aus” werd “zieh’ ich wieder hin”,
En zo heb ik mijn broederrijm al in geen weken meer gezien,
Kan mijn bestemming niet vervullen,
Moet mij met doelloosheid omhullen.

Ik kijk nog eens even rond ende omme,
maar zie echt nergens mijn broeder “aus” ankomme. (3)
Maar ach, ik ben mijn lot als rijmwoord wel gewend,
zoals ooit klonk uit de mond van een cabareteske vent:

“Fremd bin ich angezogen,
Fremd seh’ ich wieder aus,
der Mai war mir gewogen,
Maar waar is Blumenstrauß?”

Ja, die kon er niet meer bij,
want hin stond op de plek van aus,
Dus gingen ze zij aan zij
de Gutenacht hinaus.

 

P.S. De redactie van Motief kon mijn reactie niet plaatsen wegens ruimtegebrek, vandaar dat ik hem hier publiceer (hier is namelijk zelfs ruimte voor voetnoten).


Voetnoten:

(1) Zoals wel vaker werd ook hier gezegd: “uit de Winterreise van Schubert”.
Maar als je dan tekstregels citeert gaat het toch echt over de dichter die deze regels schreef (Wilhelm Müller; 1794-1827), en niet over de componist die daar -overigens prachtige- muziek op schreef (Franz Schubert; 1797-1828).

Ook is het zo, dat Müller zijn gedichtencyclus “Die Winterreise” noemde, maar dat Schubert het lidwoord weglied.. eeh sorry: wegliet. Bij hem is het: “Winterreise” (in oude uitgaven ook nog: “Winterreis”).
Wanneer je aan Schubert’s liedbundel refereert, zou je daarom moeten zeggen “Winterreise van Schubert” (zonder lidwoord), maar als je aan de gedichten refereert “Die Winterreise van Müller” (met lidwoord). Daarentegen is de formulering “de Winterreise van Schubert” strikt of pezeweverig gesproken op meerdere manieren incorrect, want ook nog met een lidwoord in het Nederlands.

Ter afsluiting van het muggenziften: in het citaat ontbrak de apostrof aan het eind van het woordje “zieh”, waarmee het Duitse “Ich ziehe” metrisch wordt afgekort. De betreffende apostrof heb ik hierboven in het geciteerde citaat geheel belangeloos toegevoegd.

 

2) Verwijzing naar Ita Wegman, naaste medewerkster van Rudolf Steiner en mede-grondlegger van de antroposofische geneeskunde. Zij werd, samen met Elisabeth Vreede, zo’n 10 jaar na Steiner’s dood uit het bestuur van de antroposofische vereniging gestemd, ondanks het feit dat allebei door Steiner zelf in hun functies waren aangesteld. Dit is een zeer onvolledige omschrijving van de betreffende gebeurtenissen, die ook een buitengewoon dramatisch en nog niet afgesloten hoofdstuk in de geschiedenis van de antroposofische beweging vormen. Recente initiatieven tot rehabilitatie van beide vrouwen binnen de Antroposofische Vereniging hebben o.a. geleid tot de naam “Vreedehuis” voor het gebouw aan Riouwstraat 1 in Den Haag, waar eerder “De Zalen” en de Academie voor Euritmie gevestigd waren.

 

3) Verwijzing naar de laat-middeleeuwse Oberuferer Kerstspelen, zoals die op Vrijescholen elk jaar met kerst worden uitgevoerd. In het herdersspel zegt de herder Gallus daar: “Ik kijk eens even rond en d’omme: / Daar zie ik zowaar mijn broeder Stiechel komme.” (vrij vertaald uit het Vroeg-nieuwhoogduits).

 

Gepubliceerd in observatie, poëzie, schrijven, taal, Uncategorized | Getagged , , , , | Laat een reactie achter
suggest

Theorie en praktijk van de slogan

“Worden wie je bent”

(Magisterslaaf)

research
Gepubliceerd in opinie, Uncategorized | Getagged , , | Laat een reactie achter
faq