Spiegelbeeldvervreemding

In de kamer met het bad
keek ik in de spiegel van Ikea,
boven de tafel voor het wassen opgehangen
als een blikveld zonder inwonend wezen

en ik zag daar weer die gestalte
waaraan anderen mij herkennen
maar die ik zelf nooit in het echt
van buitenaf zal tegenkomen

zodat ik ook niet weet
of die spiegel wel gelijk heeft
want hij leent mij een zien
dat met mijn oordeel over mezelf
vermengd wordt tot een beeld
dat alleen maar in mij leeft.

Soms denk ik
dat een leven zonder spiegels
beter zou zijn geweest,
omdat het beeld van het zelf
dan volledig bij anderen zou berusten.

Wie ik ben
zou dan liggen in de glimlach
waarmee bekenden mijn verschijning
zouden begroeten,
of in dat haastige wegkijken
bij onverwachte nadering.

Ik kan op basis van een spiegelbeeld
wel denken dat ik zus of zo
– zus in de plus, zo in de min – ben,
maar een spiegel zwijgt
terwijl ik ondertussen
binnen in anderen uitgesproken wordt,

zus of zo.

Ik kijk in de spiegel
naar een zelf
dat mij in de weg staat.