Incident in park Sorghvliet

De laatste tijd wandel ik weer regelmatig in het ommuurde park Sorghvliet aan de Scheveningseweg, nadat het me een aantal jaren niet gelukt was een toegangskaart te bemachtigen. Vanmorgen (9 juni 2025) kwam ik er iets voor openingstijd aan. Mijn aandacht werd getrokken door een aan het smeedijzeren hek bevestigd plakkaat, met daarop de mededeling “Park gesloten 10 juni (dinsdag) t/m 29 juni (zondag) door een overmaat aan niet gewenst bezoek.”

Huh? Wat? Niet gewenst bezoek? Ik hoopte meteen dat de parkbeheerders in een voor rijksambtenaren ongebruikelijk revolutionair élan besloten hadden alle aan de Navo-top deelnemende staatsmannen en politici tot ongewenst bezoek te verklaren, maar meestal spelen dat soort scenario’s zich alleen in mijn fantasie af.

Het vooruitzicht de rest van de maand juni niet meer in dit mooie park te mogen wandelen, bedrukte me. Ik had me al neergelegd bij de eerder vastgestelde sluiting van Sorghvliet in de week van de Navo-top, maar 1 week, hoewel ook niet leuk, is nog te overzien. Nu echter werd ik onverwacht geconfronteerd met 3 weken sluiting, én het onaangename besef dat vandaag voorlopig mijn laatste bezoek hier zou zijn. En dat nog wel in deze mooie lentemaand.

Wat zou er in godsnaam binnen de muren van Sorghvliet gebeurd zijn, dat zo’n radicale maatregel rechtvaardigt? Ik vroeg er de parkwachter naar nadat hij het kleine toegangshek geopend had. Hij aarzelde zichtbaar om het te vertellen, maar na wat aandringen kwam hij met het volgende verslag:

De afgelopen week was een groep Amerikanen het park binnen gelopen, van die big guys, intimiderende kleerkasten in pakken, die zonder toegangskaart het park wilden verkennen. Zijn collega, die toen dienst had, hield ze tegen en stond hen de toegang niet toe. Daar namen ze geen genoegen mee – “moet u zich voorstellen hoe bedreigend dat is, als je in je eentje tegenover zo’n groep staat” benadrukte hij nog – en uiteindelijk is de politie er zelfs aan te pas gekomen om deze mensen te sommeren het park te verlaten. Hogerhand heeft toen besloten om het park voor de rest van de maand te sluiten.

Ik kon het verhaal ademloos volgen, alleen die laatste opmerking vervulde mij met raadselachtigheid. Ik kon de logica van parksluiting na dit incident niet navoltrekken. Want dat besluit betekent eigenlijk dat als ik zou willen dat de toegang tot een publieke plek wordt ingetrokken, dat ik dan alleen maar met een groepje dreigers op die plek wat stennis hoef te schoppen. En zo werkt dat meestal niet. Waarom nu dan wel?

Thuis gekomen zocht ik op internet naar meldingen over het incident, maar nergens is ook maar iets te vinden. De ervaring leert dat als de media zwijgen, er iets aan de hand is dat liever geen daglicht vangt. Mijn vermoeden is daarom dat het incident bewust is uitgelokt met als doel om park Sorghvliet eerder en langer te kunnen sluiten dan oorspronkelijk was bedacht.

Waarschijnlijk was het de Amerikanen uit ‘veiligheidsoverwegingen’ een doorn in het oog dat dit park, dat zo dicht bij de plek ligt waar de Navo-top gehouden wordt, én dat ook nog eens grenst aan het politieke onderonsjes-optrekje van het Catshuis, zolang nog zomaar toegankelijk zou zijn voor Jan en alleman. Daar moest iets aan gedaan worden. En dat is gelukt. Park dicht voor de rest van de maand.

Gewoon weer een ‘false flag operation’ dus. Een kleintje weliswaar, maar toch. Misschien mocht een nieuwkomer of stagiair binnen de CIA even oefenen met het uitrollen van zo’n akkefietje, en schrijft hij of zij nu zijn stage-verslag. Overigens denk ik niet dat de CIA dit incident heeft uitgelokt zònder medeweten van de Nederlandse veiligheidsdiensten. Het is zeker van tevoren kortgesloten met de Nederlandse overheid, en het formele besluit om park Sorghvliet na dit incident te sluiten, lag als te verzenden brief beslist al klaar nog voor het Amerikaanse bezoek aan het park had plaatsgevonden.

Ik voel wat opgetrokken wenkbrauwen bij sommige lezers door mijn interpretatie van dit incident, en ik geef grif toe dat ik me onevenredig beperkt voel in mijn bewegingsvrijheid door niet alleen dit parksluitingsbesluit maar door àlle zogenaamde veiligheidsmaatregelen rondom de Navo-top, die vooral de indruk lijken te willen wekken dat wij in een heel onveilige wereld leven.

Het is in feite oorlogsretoriek die we zien, terwijl de Navo toch ooit is opgericht om de vrede in de wereld te ‘bewaken’. Wat zou het deze organisatie sieren als zij een ’top’ zou organiseren zonder zulke vergaande veiligheidsmaatregelen. Gewoon omdat we ervan uit kunnen gaan dat de wereld goed is, en mensen in principe te vertrouwen zijn. Naïef gedacht misschien, maar het zou moedig zijn, én een signaal van menselijkheid afgeven.

De realiteit is echter dat een prachtig park als Sorghvliet, waar een intieme en levenskrachtige natuurbron zich in beschutte onaangetastheid ontplooit, door een vreemde mogendheid wordt gezien als ideale plek voor militair-strategische inrichtingen, en die dan ook toegewezen krijgt.

De parkwachter vertelde namelijk ook nog dat ‘ze’ – en daarmee bedoelde hij niet nader identificeerbare veiligheidsdiensten – de kantoorruimtes van Sorghvliet hebben geconfisqueerd als commando-centrum (echt waar hoor!), en dat een van de grote bloeiend-gras-begroeide velden is platgemaaid zodat daar helicopters kunnen landen. Ook staat er inmiddels niet ver van de ingang een loeihoge C2000-zendmast (zie foto hieronder), exclusief voor de communicatie van alle betrokken veiligheids- en hulpdiensten. De planten, vogels en andere Sorghvliet-bewoners zullen blij zijn met deze extra stralingsbelasting in hun directe omgeving.