Honingziel

Poëzie is honing
maken van bij
eenzaamheid tot glanswas
uitgekauwd iklicht,
oneindig gedeeld met het zelf,
dat zich in honderd spiegels
nog niet ziet
dan fragmentarisch
belicht door scherven
die elk totaalbeeld
ontkennen
(dat is:
van kennis ontdoen)

Het gesprek met het zelf
– grazen-
begint bij de ander
– gras –
waaruit men zich later afzondert
– melk –

Ja ja het land
van melk en honing,
van bijeenzaamheid,
van samenzaadkorfkosmos.