Soms loop je toch het pad dat doodloopt af,
gelijk een kind dat kijken wil naar het eigen graf,
Nieuwsgier naar het einde geeft dat lopen zin,
en de zekerheid van terug te kunnen keren naar het begin.
You may also like
Kon ik ook maar als een kind van god de dood overwinnen die in elk moment besloten ligt schaduw van bloed dat […]
Een gedicht
Door het keukenraam zag ik de volle maanachter de bladertakken van de donkere plataan;Licht en schaduw drukten zich als levend wit en […]
Een 2e gedicht over het thema stilte, dat zonder volledig te willen zijn én onder volledige afdwaling voortborduurt op de vraag wat stilte eigenlijk is
Een gedachte over “Doodlopend pad (archaïsche rijmoefening)”
Mooi, met dat huppeltje dat een rennen wordt, waarmee het kind eerst onbevangen eigenlijk een beetje bang wordt van de eigen overmoed.