Maar wat is dan eigenlijk stilte
dat er een woord voor is?
Laten we aan Google
– onze grote-vriendelijke zoek-ezel
met z’n AI-gebalk – vragen
wat volledige stilte is,
dan komt hij / zij / het
vast met een zoekresultaat
wat ik trouwens een lawaaierig woord vind:
zoekresultaat.
Ik heb liever dat het resultaat zoek is,
of dat Google op elke vraag die je stelt
zou zeggen: Weet ik veel;
wees zelf het resultaat van onderzoek,
ga op reis naar verre landen,
zwem naar waar je Atlantis vermoed,
of loop de binnenlanden van – zeg – Andalusië in,
want daar ligt vast nog een vergeten dorpje,
of een verlaten klooster met verborgen bibliotheek
waar, onder het stof van eeuwen,
Babylonische mystici geheimen uit occulte boeken fluisteren.
En als je daar dan aankomt, is er helemaal geen verlaten klooster,
maar wel een kampement van honderden tenten,
en bij de vuren zitten anderen, die net als jij
door Google hierheen zijn gestuurd,
om te ontdekken dat Andalusië een lied is
waarvan jullie de melodie zijn,
maar niemand – behalve de koffie –
voelt zich in de maling genomen,
want hier worden nieuwe vriendschappen gesmeed,
liefdes ontloken, communities gecommunitiet,
en oude verhalen keren zomaar terug
uit de bossen achter de waterbron
die druppeltinkelt met de frisheid
van grazende schapen langs verre hellingen
waar de zon al langzaam ondergaat
op deze nieuwe eerste dag die duurt
totdat de wind gaat liggen voor een nacht
die met miljoenen sterre-ogen
tegen ons zegt, dat of je nou naar buiten
of naar binnen reist, je uiteindelijk toch wel
op hetzelfde punt uitkomt
waar jij en de wereld elkaar aankijken
in volledige stilte.
