Een vlinder vloog
mijn borst omrondend
met witte trillers fladderlicht,
herkende daar mijn kloppend hart
als aan haar dans verwant
maar kon niet vinden
hoe die andervlinder
verborgen lag en leefde tegelijk
in mijn storende gestalte
die zomaar in de zomer
van achter de jasmijnboom kwam.
Zij raakte mij net wel net niet
met wervelingen losgewuifde lucht
waarmee zij mij in wapperglans
tot stilstand maande in het landschap
waar zij dwalend als alwetend oog
het slingerspoor van bloeigeur volgt
dat in diepe halen warmte-adem
om de aarde golft.
“Wil je mee tot aan de wolken stijgen,
en met mij in oneindigheid opgaan?”
vroeg ze woordloos maar ze wachtte niet
op antwoord want het licht
doorwilde haar wezen van mij weg.
