Ontspijtbek

Ja daar heb je mij weer met zo’n spoonerisme^*, maar dat ik deze hier als titel gebruik is meer dan een woordgrap. Het is namelijk inderdaad zo dat mijn bek ontspijt is, d.w.z. geen spoor van spijt meer bevat, en dat dan in relatie tot het dilemma van de medeplichtigheid aan dierenleed.

Tot zover wordt het niet echt duidelijk waar dit over gaat, dus ik moet even raatmegelen nemen. Te beginnen met een persoonlijke bontoezeming:

Weinig mensen weten dat ik de afgelopen jaren regelmatig ’s nachts ergens tussen 4 en 6 uur wakker werd met ondraaglijke hoofdpijnen van nek tot kruin. Alsof geharnaste riddervuisten met gif aan de vingers het vocht uit mijn hersenen wilden knijpen. Ik kwam er alleen vanaf door midden in de nacht tenminste één uur yoga- of fitness-achtige adem- en rek- en strekoefeningen te doen, of ook euritmie-oefeningen. Maar soms hielp dit ook niet, noch paracetamollen of andere pijnstillers, zodat ik de hele daaropvolgende dag zat opgescheept met scheelmakende breinpijn, en tot weinig kwam. En dat 4 tot 5 keer per week.

Niet heel fijn op z’n zachtst gezegd, en zo uitputtend dat het vooruitzicht om ’s avonds naar bed te moeten gaan een kwelling werd. Totdat ik, ongeveer een half jaar geleden, van een zorgprofessional die zich o.a. had bekwaamd in de klassiek-Chinese geneeskunde en dieetleer, te horen kreeg dat ik de verkeerde dingen at voor mijn lichaamstype.

Ik moest vooral meer dierlijke eiwitten, vlees en vis, eten, met veel boter en vet, en véél minder koolhydraten. Groente en fruit mocht heus wel, maar deden er eigenlijk niet echt toe. Jij moet elke dag beginnen met botten- of kippenbouillon, en dan een Engels ontbijt met eieren, worstjes en – daar zal je ‘m hebben- ontbijtspek!

En echt: de 1e nacht nadat ik dit dieetadvies – overigens met grote instemming van mijn spijsverteringsstelsel – was begonnen, bleef de hoofdpijn uit. Om niet meer terug te komen. Ik ben nu al een half jaar hoofdpijnvrij. On-ge-lo-fe-lijk!

Dankzij deze vrijbrief voor een ongegeneerde carnivorencarrière eet ik nu dagelijks de spijt weg voor de geslachte dieren die hun vlees onvrijwillig aan mijn hoofdpijnvrije staat wijden, zonder dat ze daar overigens weet van hebben. “Met ontbijtspek een ontspijtbek” is mijn motto geworden.

Maar is dat wel in orde? Is het wel juist dat ik door mijn behoefte aan vlees voor veel dieren de gang naar de slachterij aanjaag? Staat hun lijden of offer wel in de goede verhouding tot mijn hoofdpijnvrije bestaan? Welke waarde heeft mijn hoofdpijnvrije staat eigenlijk voor de wereld? Doe ik zonder hoofdpijn dan überhaupt iets wat de moeite waard is?^**

Zou ik niet beter door de onthouding van vlees mijn hoofdpijn moeten aanvaarden, als compensatie voor wat de dieren wordt aangedaan? Is het kortom niet beter dat ik lijd i.p.v. dat zij lijden? Dat is zogezegd de hamvraag.

Ik ben er nog niet uit. Ik eet weliswaar uitsluitend biodynamisch of biologisch vlees, maar daarvoor moeten toch ook dieren geslacht worden. Het karbonaadje van de kous is dat het wel zo kan zijn dat mijn lichaamstype vlees nodig heeft om goed of zelfs normaal te functioneren, maar heb ik wel het recht om normaal te functioneren, als dat de dood van andere levende wezens als consequentie heeft? Moet ik dan niet eerder de strijd aangaan met mijn lichaamstype, of kan dat helemaal niet?

Zou ik niet op de een of andere wijze de behoeften van mijn lichaam kunnen veranderen, zodat ik geen vlees meer nodig heb? Wijst de hoofdpijn niet alleen op een stuwing van de krachten die om zo’n verandering vragen, maar die niet gebruikt worden?
Moet ik geen gehakt maken van mijn behoeften; mijn ‘lichaamstype’ aan het kruis nagelen, om te zien wat er daarna tot opstanding komen kan? Moet ik anders gezegd op weg naar de ontspekbijt?

Allemaal vragen voorlopig. Antwoord heb ik nog niet.

---

• * Wie niet weet wat een spoonerisme is: zie de uitleg in deze blogpost:  https://www.tacosorgdrager.nl/wpblog/de-oor-en-vachternamen-horoscoop-of-het-namenspel/)
  
• ** James Bond ontbijt in de boeken van Ian Fleming (ken uw klassieken) ook met eieren, worstjes en spek, maar hij schakelt tenminste aan de lopende band wereldschurken uit. Dat zie ik mezelf niet zo snel doen. Maar hem trouwens ook niet op een dieet van salades en vegetarische hamburgers.