Eindejaars-valreepgroet

Deze blogpost even alleen voor mijn abonnees, wat ik veel te deftig vind klinken. Ik bedoel de mensen die zich uit vrije wil of door mij gedwongen 😉 bereid hebben verklaard om elke keer als ik iets post hier op Verbo, een mailtje in hun inbox te krijgen met de aankondiging van een nieuw stukje, gedicht of iets met muziek. En die dat dan moeten gaan lezen of beluisteren. Wat een karma-belasting! Ook aandacht vragen blijft namelijk niet zonder gevolgen.

Maar goed: dit stukje dus als zo’n quasi-verplichte eindejaars-overzicht-boodschap, waarmee mensen zichzelf nog net voor het nieuwe jaar even in de spotlight zetten. Want hoe gaat het met Verbo, en met mij? En nog belangrijker: hoe gaat het met jullie? Voel je vrij om die laatste vraag per mail te beantwoorden. Het typen van de eerste vraag heeft mij echter al zo vermoeid dat ik helemaal geen zin meer heb er een antwoord op te verzinnen. Dat klinkt dan weer enigszins aandacht-trekkerig, maar die vermoeidheid komt vooral doordat ik dezer dagen ziek ben. En zo vaar ik op een laag pitje het jaar uit.

Maar niet zonder met jullie te delen dat ik in de laatste maanden van dit jaar, zo vanaf half november, in een nieuw vaarwater ben gekomen, namelijk van het voordragen/performen van mijn eigen gedichten bij open poëziepodia. Ik heb er in ongeveer een maand 7 gedaan, in Den Haag, Rotterdam, Katwijk en Driebergen. Wellicht was dat ook een beetje veel meteen, naast de voorbereidingen en uitvoering van mijn compositie op de Kerstweekspreukmuziek, die op zondag 21 december plaatsvond. Beide dingen vind ik niet alleen ‘leuk’, maar ze hebben me ook wakker geschud uit mijn wat gezapige thuiszit en -werktoestand. Ik voelde en gedroeg me de laatste jaren namelijk wel een beetje alsof ik al met 1 been in m’n pensioen stond, maar daar is nu helemaal geen sprake meer van, ook al moet ik nu wel nogal bijkomen van alle inspanningen en ervaringen.

Soms zijn er filmpjes gemaakt van mijn open podia-performances (zoals ik al deelde bij het gedicht “Gebeurtenis“), en eentje daarvan deel ik nu als groet aan jullie, met mijn dank dat jullie mij hier op Verbo volgen. Het filmpje is spontaan gemaakt door Caroline Bruggemans, die mij attendeerde op de Open Mic van Huis van Gedichten, waar op 21 november de presentatie plaatsvond van een halfjaarlijkse workshop voor jongeren die poëzie willen schrijven. Heel tof dat de organisatie een Open Mic aan deze avond had toegevoegd, zodat ik de kans had om nu letterlijk voor het voetlicht te treden. Dit was het 2e optreden in de reeks van 7:

De tekst is overigens een bewerkte versie van een gedicht dat ik in mei 2023 publiceerde op Verbo, namelijk “Aine klaine typografische Mieriade”. Want dat is wel een van de eerste dingen die ik merkte bij het voorbereiden van optredens: dat het vaak nodig is om teksten waarvan ik vond dat ze wel goed en af waren te herschrijven en opnieuw te doorleven, omdat ik bij het spreken en uit het hoofd leren pas merkte waar de zwakke plekken zitten. En zo is deze nieuwe koers ook nog eens best confronterend, en een hele nieuwe leerschool. Ik hoop er in het nieuwe jaar volop mee verder te kunnen gaan.

En ik wens jullie een mooie jaarwisseling, en een prachtig 2026!