Een teveel aan vocht valt van de bomen af De kale takken wijzers van een verborgen klok die druppelend de tijd vertraagt Mist is een koele mantelgloed die van niet wijken weet Herinnert alles zichzelf in de natte weerglans van de stoep? Taco Sorgdrager, 18 maart 2015
gedicht
16 posts
Kon ik ook maar als een kind van god de dood overwinnen die in elk moment besloten ligt schaduw van bloed dat leven heet en langs de tijdlijn afscheid van zichzelf neemt in vertragende kringen van hernieuwing tot aan de stilstand van de hele dood kon ik ook maar nooit […]
Soms komt iets terug wat voor altijd weg leek, soms pas als iets anders echt voorbij is, soms lijkt iets weg wat er nooit was, soms was er altijd iets maar niet gezien Vul hier in wat soms terugkomt 1. ………. 2. ………. 3. ………. Nee, er is geen vierde […]
Beursgang is toch dat je kreupel loopt van blauwe plekken die je eigen aandeel zijn? Vol blauwe plekken is mijn hemel Lekkend bloeden wolken nat licht uit zich los ik heb geen optimismeparaplu geen mauvekonengod met blauwe strandharp (olie op doek) geen hunkering naar het losjes dragen van een surfplank […]
Humor is misschien wel de hoogste vorm van intelligentie Maar intelligentie niet de hoogste vorm van humor De warmte die humor genereert kan zelfs de meest onverbindelijke elementen met elkaar verbinden; De afkoeling die intelligentie produceert zondert zelfs het meest verbonden element in zichzelf af Toen ging de bel en […]
Biografische notitie (je moet maar durven): Niet om me iets toe te eigenen, maar dit weer vandaag, dat hoort bij mijn geboortedag. Dat langzame opengaan in het licht, de warmte die elke blik naar buiten gaat begeleiden, de belangstelling die het licht lijkt te hebben voor alles waar het op […]
Een korte poëtische tekst die speelt met het woord mogelijkheden in relatie tot dromen en wat nou werkelijk moeite kost.