In deze droomlaag trekt een stoet voorbij:
onoverhuifde wagens zonder paarden maar ze gaan,
vol schemere gestalten met zwijgende gezichten,
oplichtend in een gloed waarvan ik de bron niet ken.<\/p>\n\n\n\n
Of ben ik het zelf die hier het licht werpt,
staande langs de weg die zij namen?
Ik kwam van de andere kant op ze toe.<\/p>\n\n\n\n
Nat hout en mos en schaduwen molmen zich
likkend aan voeten en wangen tot een onverstaanbaar fluisteren
dat als moe\u00eb muziek de wielen zachtjes aanzwiept.<\/p>\n\n\n\n
Ergens wordt gezongen, maar geen van hen zingt mee.
Of ben ik het die een melodie van kleur en kracht
wil rijgen aan deze grauwe dodenoptocht?<\/p>\n\n\n\n
Zijn het wel doden?
Alles buiten de glans in hun ogen wijst daarop.
Ze worden niet meer aangeraakt dan door zichzelf.<\/p>\n\n\n\n
Ik ken ze allemaal maar weet hun namen niet,
en ook vanwaar zij komen is mij bekend,
hoewel ik het me niet herinner.<\/p>\n\n\n\n
Zijn wij niet allen \u00e9\u00e9n? vraag ik woordloos als mijn blik
de hunne kruist, maar zij zien mij niet
als iemand wiens vragen beantwoord moeten worden.<\/p>\n\n\n\n
Zij kijken in zichzelf naar het dovende licht
van de wereld die zij achterlieten.<\/p>\n\n\n\n
Hun op ragresten na naakte lichamen delen verhalen aan me mee:
ongelikte wonden, littekens die nog niet gedoofd,
en van hun adem dampt herinnering aan ongeschonden staat.<\/p>\n\n\n\n
Hun adem is ook mijn adem:
het is de mist die ons allen hier verbindt.<\/p>\n\n\n\n
Terwijl zij langzaam langsgaan koelt alles af tot nacht
en raken zij de weg kwijt.<\/p>\n\n\n\n
\u201cZe gaan naar huis toe\u201d zegt een stem als van een witte wolk achter de horizon.<\/p>\n\n\n\n
Moet ik bij deze stoet achter aansluiten,
of juist voorop lopen?
Ben ik veroorzaker, begeleider, of enkel toeschouwer?<\/p>\n\n\n\n
Het dagende licht van de witte wolk
wist dit.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
Soms is het een gedicht waarvan je niet weet waarom, alleen dat het er is, ergens op een bepaalde laag, waar het niet ongezien wil blijven<\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"_jetpack_memberships_contains_paid_content":false,"footnotes":"","jetpack_publicize_message":"Soms is het een gedicht waarvan je niet weet waarom, alleen dat het er is, ergens op een bepaalde laag, waar het niet ongezien wil blijven","jetpack_publicize_feature_enabled":true,"jetpack_social_post_already_shared":false,"jetpack_social_options":{"image_generator_settings":{"template":"highway","default_image_id":0,"font":"","enabled":false},"version":2}},"categories":[31],"tags":[688,16,685,95,686],"class_list":{"0":"post-3973","1":"post","2":"type-post","3":"status-publish","4":"format-standard","6":"category-poezie","7":"tag-droombeeld","8":"tag-gedicht","9":"tag-huifkar","10":"tag-poezie","11":"tag-stoet","12":"czr-hentry"},"yoast_head":"\n