Precies 10 jaar geleden dat je stierf vandaag. Vol 33, bijna 34 was je.
Ik eigen me je niet toe door hier nu over je te schrijven. Je was en bent niet van mij. Van niemand ben je natuurlijk: alleen van jezelf. En wat wij samen deelden, was alleen van ons, ook al vond dat nauwelijks meer plek in de laatste jaren dat je er was. <\/p>\n\n\n\n
Ook sterven heb je alleen gedaan. Net toen iedereen die je in de gaten hield er even niet was, ben je er tussen uit gepiept. Je deed het alleen, met de moed van je wanhoop, die je ook altijd alleen gedragen hebt. Ja, de buitenkant ervan, die heb je wel gedeeld. Dat het moeilijk was te leven met de beperkingen die de ziekte je oplegde, hoe je steeds verder ingedamd werd door de aftakeling van je lichaam. Maar de binnenkant: wie kende die echt?<\/p>\n\n\n\n
We hadden elkaar al een hele tijd niet gezien. Dat ik nu naar een hospice moest om je te ontmoeten, maakte dat ik me schuldig voelde. Ik nam foto’s mee van mijn zoon, terwijl je nauwelijks meer iets kon zien. Klungelig. We konden elkaar niet echt bereiken door de zorgzame chaperones die je omringden. Het zou de laatste keer zijn dat ik je zag.<\/p>\n\n\n\n
Ik wist het al jaren geleden, dat je je had voorgenomen om er geen rekening mee te houden. Niets kon je daarvan afbrengen. Geen dokter of schrikbeeld van een medisch specialist. \u201cAls je niet voor jezelf zorgt, niet regelmatig insuline spuit, ga je kapot.\u201d Je ogen lachten ondeugend toen ik je een keer opzocht in het ziekenhuis, nog weer jaren eerder. Je was net weer vermanend en bezorgd toegesproken, nadat je was gered van een fikse crisis. \u201cZullen we gaan roken?\u201d vroeg je, en je liep met infuus en al met me naar de rookkamer, waar je honderduit vertelde over alles wat je nog van plan was.<\/p>\n\n\n\n
En ineens was het zo ver: de dood als ultieme consequentie van je verzet tegen de beperkingen van je lichaam, en je liefde voor het leven. Gedoofd je schaterlach, je stem, de schittering in je ogen, je hart dat zo sterk en tegelijk zo kwetsbaar was. Ik moet steeds opnieuw bedenken dat je dit gewild hebt. Misschien wilde je ons voor zijn. Als eerste de dood in. \u201cVoordringer\u201d, voeg ik je in gedachten toe. Je had er zeker om gelachen.<\/p>\n\n\n\n
Nieuwsgierig was je naar de dood, ook bang natuurlijk, maar er zou iets zijn dat je sprong zou zien en bij je zou blijven, je dapper zou vinden. Ik vind je ook dapper. Je sprong naar waar jij vond dat de zon was. De echte zon, die in \u201cde hemelen\u201d van het \u201cOnze Vader\u201d is.<\/p>\n\n\n\n
Maar ook de zon die ik aan de hemel zag nadat je was gestorven. Het was in Frankrijk, de kinderen zwommen in een meertje net buiten het dorp. Ik lag op een handdoek in het gras en keek omhoog. De zon stond daar aan de middaghemel, omgeven door een cirkelvormige regenboog. Een wonder was het, en ik keek om me heen of anderen het ook zagen. Een wonder op klaarlichte dag. Maar iedereen ging door met praten, roken, ijsjes eten, keek soms om, maar nooit op.<\/p>\n\n\n\n
Naar de hemel kijken. Dat doen mensen niet vaak, zelfs niet in vakantietijd. Je zou er nog wat van oplopen. Bijvoorbeeld twijfel aan de zinloosheid van het bestaan. Maar daar, aan de hemel, stond de zon, met er omheen een cirkelvormige regenboog. Dat heet een halo. Maar ik wist dat jij het was; dat jij \u201challo\u201d zei. Jij hebt aan onze vader in de hemelen gevraagd of jij die dag de wereld mocht begroeten met een halo om de zon. Als teken van dat je de sprong gewaagd had. Dat het goed was en dat je aan het werk ging.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
Herinnering aan de bijzondere ervaring van een zonne-halo in samenhang met het overlijden van een goede vriendin 10 jaar geleden<\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":2549,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"_jetpack_memberships_contains_paid_content":false,"footnotes":"","jetpack_publicize_message":"Wietske en de zonnegroet: Herinnering aan de bijzondere ervaring van een zonne-halo in samenhang met het overlijden van een goede vriendin 10 jaar geleden.","jetpack_publicize_feature_enabled":true,"jetpack_social_post_already_shared":true,"jetpack_social_options":{"image_generator_settings":{"template":"highway","default_image_id":0,"font":"","enabled":false},"version":2}},"categories":[235,14],"tags":[411,403,410,409,408,78],"class_list":{"0":"post-2548","1":"post","2":"type-post","3":"status-publish","4":"format-standard","5":"has-post-thumbnail","7":"category-proza","8":"category-schrijven","9":"tag-diabetes","10":"tag-dood","11":"tag-hallo","12":"tag-halo","13":"tag-wietske","14":"tag-zon","15":"czr-hentry"},"yoast_head":"\n