Een vriendin is maandag gestorven. Dinsdagnacht mocht ik een paar uur bij haar waken. Dat is \u00e9\u00e9n van de intiemste, waarheid-wekkendste ervaringen die ik ken.<\/p>\n\n\n\n
Waarheid is een\nvermoeden dat zich uitspreekt in de liefde die wij geven of\nontvangen, en zich daarbuiten ongekend houdt. \n<\/p>\n\n\n\n
Zij had haar lichaam\nsereen als een bruid achtergelaten: een kruising tussen sneeuwwitje\nen Johannes de evangelist. Maar niemand dan zijzelf zal haar wakker\nkussen, haar wezen opnieuw het leven invoeren, als de tijd daarvoor\nis aangebroken. Maar dat is te ver vooruitkijken. Nu eerst haar\novergeven aan de engelen, die haar met vreugde verwelkomen.<\/p>\n\n\n\n
Een week voor haar overlijden voelde ik de aandrang om muziek te maken, te improviseren op de piano. Proberen te luisteren dus, en muzikaal gevolg te geven aan wat zich innerlijk aandient. Ik deed het niet bewust voor haar, maar begreep later dat deze muziek in zich besloot wat ik haar nog had willen zeggen. Of nee: niet zeggen, maar laten merken; overbrengen. <\/p>\n\n\n\n
Ze was namelijk\nziek, en de laatste fase was diep smartelijk en zwaar. \n<\/p>\n\n\n\n
Ik had ook een kaartje kunnen sturen. Maar het werd deze muziek, waar ik ook een filmpje bij maakte. Ik weet niet of ze nog in staat is geweest het te beluisteren. Dat doet er ook niet toe. Ik geef het nu vrij:<\/p>\n\n\n\n