Wat Michaël tot mensen spreekt:

Jij bent mijn ademdrager in de tijd:
Neem de balling van mijn lichtwil in
tot anker van een levensvuur
dat het roesten van je bloed ontdoft,
tot heel je glanzend wezen mijn gelijkenis
in het hart van al je aardelevens legt,
en jij uit het weerkerend bloeien van de dood
je eigen adem aan mijn voeten meegeeft,
die ook de handen zijn waarin ik opleef tot de kracht
waarmee jij al wat aarde blijven wil
van achterblijven bevrijdt.

Schenk mij je nooit te sterven stem,
die in het zingen van de sterren weerklank vindt,
en aan de aarde gloed verleent
van bloed dat aan zichzelf ontwaakt.

Ik ben jouw zeis in de tijd
en voeg me naar je handen:
smeed mij tot levend lichaamsijzer
dat zijn snede wet aan wereldlicht,
en met de grond gelijk maakt
wat geen vruchten dragen kan.

Breng met de wind die in mijn adem woont
het ondoorgrondelijke tot verschijning.

Ik ben niet
buiten jou.


Deze ‘poëtische tekst’ is een doorontwikkeling van de “Michaëltekst” die ik in april/mei 2018 schreef voor een project van Stichting Boilerhouse. Deze nieuwe versie is van 28 september 2021. Bij Boilerhouse korten we dit soort teksten af met de term “poëtische tekst”, maar het is geen poëzie in gebruikelijke zin; eerder een mengvorm van poëzie, mantrische spreuk en uit meditatieve concentratie gevormde taal, die met aan de zintuigelijk waarneembare uiterlijke wereld ontleende woorden op zoek gaat naar het vaak nog ongevormde geestelijke zintuigorgaan waarmee de werkelijkheid innerlijk waargenomen kan worden, mocht je daar behoefte aan hebben.
“Michaël” refereert aan aartsengel Michaël, waarvan de feestdag 29 september is.

Reageren? Graag!

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.